Wederom Code Rood

Wederom Code Rood

Zondagmorgen troffen we in de ontbijtzaal een grote groep politiemensen en brandweerlieden uit andere Spaanse steden, waaronder Barcelona, aan. Ze waren blijkbaar in ons hotel ondergebracht om vanaf deze plek hulp te kunnen bieden in de getroffen gebieden hier vlakbij. Later hoorden we dat ze vier dagen lang elke dag twintig uur achtereen in touw waren en slechts vier uur konden slapen. Heftig dus! 

Na het ontbijt namen wij bus 99 richting La Playa de la Malvarrosa. Ik had daar in restaurant Luz de Luna een tafeltje gereserveerd om daar op zondag - net zoals ik zeventien jaar geleden met mijn vader, oom Hans en Memée had gedaan – paella te gaan eten.

We hebben eerst een lekkere strandwandeling gemaakt. Het was wel behoorlijk winderig en het strand zag er tamelijk verlaten en (mede daardoor) nogal troosteloos uit. Later lazen we in de krant dat er sinds zaterdag steeds meer slachtoffers aanspoelen op de stranden. 
Echt afschuwelijk.
Onze twijfels of het een goede beslissing was om hierheen te gaan namen door dit soort berichten wel toe.

En toen was het 4 november, de dag van mijn 72e verjaardag.
Vanmorgen hebben we Museu de les Ciencias bezocht. Het gebouw is ook van binnen heel bijzonder. Wat een oppervlakte en wat een hoogtes: kolossaal!
De tentoonstellingen zelf konden ons echter minder bekoren. Net zoals in Nemo is er veel te doen voor kinderen het is namelijk verboden niet iets aan te raken 🤣.

Na een gezellige lunchpauze wilden we doorlopen naar de haven, maar dit bleek lastiger dan gedacht. Een spoorlijn lag akelig in de weg. We hebben daar wel goed kunnen zien hoe de Turia aan het einde van het park was omgeleid en dat daar nog water stroomde.

Op de terugweg hebben we nog een blik geworpen in het donkerblauwe gebouw, de Agora geheten. Ook weer zo’n architectonisch hoogstandje. 
Mij doet het gebouw het meest aan de opengesperde bek van een walvis denken, maar de meningen zijn hierover verdeeld!

Aan het einde van de middag zijn we neergestreken op het terras van de Hemisfèric aan het water, een heerlijk plekje. Het leek erop dat iedereen genietend van de weldadige Spaanse zon de ellende die in de voorsteden van Valencia voorlopig nog niet afgelopen is, enigszins van zich af kon zetten.

Terug in het hotel ben ik toegezongen door één van de obers afkomstig uit Nicaragua. Ook bood hij mij een heerlijk stuk taart aan. Toen voelde ik me toch wel echt jarig!
Met een gezellig dinertje voor twee hebben we deze bijzondere verjaardag die ik niet snel zal vergeten, afgesloten.