Bezems en emmers

Bezems en emmers

We hebben geen idee waar al die bezems en emmers ineens vandaan komen, maar deze schoonmaakattributen zien we overal. Ook vanmorgen waren er in de ontbijtzaal weer diverse - voornamelijk - jongeren die met deze uitrusting gewapend met frisse moed aan hun (volgende) opruimklus gingen beginnen. Mooi om te zien en hard nodig ook gezien de beelden die je in de krant en op tv ziet.

Wij wilden vanmorgen met bus 35 naar het centrum gaan. Helaas moesten we daar ruim twintig minuten op wachten, wat mij de tekst ontlokte dat ik er lopend al (bijna) geweest was. Bij elke bushalte stapten steeds meer mensen met bezems en emmers de bus in.

Wij stapten uit bij het Stadhuis, een prachtig gebouw naast het station Noord dat ook heel fraai is. Vanaf het Stadhuisplein was het een klein stukje lopen naar de Mercado Central. De reisgids had niet te veel gezegd. Het is een prachtig gebouw, waarbij Jugendstil op een bijzondere wijze gecombineerd wordt met Moorse mozaïeken. De ramen hebben prachtige, gekleurde voorstellingen en de kraampjes zijn een lust voor het oog. Daar lagen groenten en fruit, vlees, vis en zoetwaren als een waar kleurenpalet uitgestald. Het was echt heel leuk om daar rond te struinen, al moest je wel uitkijken niet pootje gehaakt te worden door alle boodschappenkarretjes.

Daarna hebben we La Lonja de la Seda bezocht. Deze zijdebeurs dateert uit de vijftiende eeuw en je kunt nog heel goed zien dat de zijdehandel hier floreerde. De zogenaamde zuilengalerij en een andere  zaal met een prachtige marmeren vloer en rijk beschilderd plafond waren zeer de moeite waard om te bekijken. Ook vandaag de dag dragen de Valenciaanse dames trouwens nog altijd graag hun zijden klederdracht tijdens feestdagen, zoals het lentefeest, de zogenaamde Fallas.

De Plaza de Renonda was een ware verrassing met de verschillende kraampjes met uitsluitend garens en band. Als je een knot katoen met een exclusieve kleur zoekt, kun je hier zeker iets van je gading vinden.

Na een eenvoudige (!) lunch van gebakken en gegrilde inktvis zijn we via de Mercado de Colon richting hotel gelopen. De Mercado de Colon is overigens geen markthal meer, maar een gezellige plek met alleen maar terrasjes. Ik herinnerde me daar in 2007 met mijn vader, Memée en oom Hans geweest te zijn. De staalconstructie is typisch uit de tijd van de Eifeltoren (begin twintigste eeuw). De mozaïeken boven de ingang zijn schitterend. De Spanjaard gaat daarheen om gezien te worden tijdens het drinken van een lekker drankje! 

Vlak bij ons hotel kwamen we de schoonmaakploegen van vanmorgen weer tegen. Nu verdrietig, uitgeput en van top tot teen grijsbruin van de modder. Dit is de andere werkelijkheid. Nogmaals zo dichtbij en toch zo ver weg!