Sneeuw in mei

Sneeuw in mei

Op donderdag hebben we de Chiemsee verlaten en zijn we doorgereden naar Bled.
De gehele weg daar naartoe (ca. 280 km), zagen we zowel in Duitsland als in Oostenrijk, nog veel sneeuw op de bergen liggen. Nu vanaf Rivercamping Bled zien we nog steeds besneeuwde toppen op de bergen om ons heen. Bijzonder in mei? Dat blijkt inderdaad het geval te zijn. Het is tot nu toe erg koud voor de tijd van het jaar geweest. De kans bestaat echter dat de sneeuw de komende dagen in één keer weggesmolten is.
Donderdagmiddag hebben we gebruikt om wat noodzakelijke klusjes te doen. De wasmachines waren allemaal vrij, dus konden we in één keer twee wassen draaien en een deel drogen. De rest was – met dank aan Moeder Natuur! – ook in een mum van de tijd droog!

Op vrijdag besloten we naar Bled te gaan fietsen. Dit viel - gezien de hoogteverschillen- op de heenweg zeker niet mee. Terug was het totaal geen probleem. Wel hield ik de kilometerteller nauwkeurig in de gaten, want 25/26 km per uur vond ik meer dan hard genoeg. Gerrit reed overigens 38 km per uur! 

Na een gezellige koffiestop, waarbij we een woordje Sloveens hebben opgestoken (hvala = bedankt) en het Sloveense gebak mochten proeven, zijn we verder afgedaald naar het meer. Het lag er spiegelglad en azuurblauw prachtig bij. Het meer is van origine een kuil die uitgeslepen was door een gletsjer en 14.000 jaar geleden volliep met water. Het is nu 30 meter diep.

Aan de oever van het meer lagen bootjes van hout (met een dakje en een platte bodem) die in beweging gebracht werden door een speciale manier van roeien. Wij bleken een uitermate aardige roeier getroffen te hebben. Hij sprak goed Engels en had veel kennis van zaken over het verleden, de omgeving, de architectuur en de politiek. Hij wees ons o.a. op het paleis van de voormalige koningen dat Tito na WOII betrokken had.  

Het doel van het ca. 25 minuten durende tochtje was het eilandje Blejski otok. De Mariakerk staat pontificaal middenop. Het was oorspronkelijk een Slavisch heiligdom uit de 9e eeuw dat van lieverlee is ‘verbouwd’ tot de stenen kerk die er nu staat. We zijn erin geweest, maar het barokke interieur was mij wat te veel van het goede. Het was toegestaan om de wensklok (uit 1534) te luiden, wat Gerrit dan ook gedaan heeft. Het verhaal gaat dat je – mits je de klok 3x hoort luiden - mag hopen op geluk in de liefde en daar gaan we natuurlijk voor!

Eenmaal weer aan de vaste wal hebben we verrukkelijk geluncht op een schitterend terras aan het water. Een zeer geslaagd uitstapje dus!