Reünie in Biendorf (1)

Reünie in Biendorf (1)

Dinsdagmorgen zijn we om 10.00 uur vertrokken richting de Duitse grens. We werden namelijk op woensdag 13 mei ’s middags op het kasteel van Eric van de Merwe in Biendorf verwacht. Dit in verband met een neven- en nichtenreünie aldaar.

We vonden de afstand van ruim 600 km op één dag te ver. Dus hadden we voor onderweg een camping in Kalletal geboekt, zo’n 340 km van huis. We hadden een prachtige plek pal aan het meer. Helaas was het veel te koud om te zwemmen, want het water zag er best aantrekkelijk uit. Een bovenlucht van 12 graden is echter zelfs voor een fanatieke en gemotiveerde zwemster zoals ik, veel te koud!

Woensdag hebben we – na een voortreffelijke nachtrust – het tweede stuk naar Biendorf (280 km) deels over secundaire wegen afgelegd. Weliswaar waren de wegopbrekingen dinsdag meegevallen, maar we wilden het niet riskeren om veel te laat aan te komen.

Uiteindelijk arriveerden we net voor drieën bij Schloss Biendorf. We werden allerhartelijkst ontvangen door kasteelheer Eric en kasteelvrouwe Gonnie. De rest van de familie, Hennie, Fred en Ria en Paul en Marianne was er al. Ook dochter Heleen en kleinzoon Diego ontmoetten we in de zitkamer. Alleen Wim en Marja kwamen ietsje later.

Na een vergeefs ritje samen met Fred naar camping Gerlogbogk (veel te veel plassen!) en koffie en thee met monchoutaart wachtte ons een enorme verrassing. Eric liet zijn limousine - met chauffeur! – voorrijden. Ik vond het een belevenis om in zo’n mooie, lange, witte slee te rijden, al is een limousine wel erg laag voor overwegend oude(re) mensen!

Na een ritje door Bernburg zijn we gestopt bij een bioscoop. Het bleek dé Kino van Gonnie te zijn. We hebben onze ogen uitgekeken in dit gebouw. Gonnie heeft deze laatst bewaarde Art Deco bioscoop als het ware gered. Het zou doodzonde geweest zijn als dit prachtige gebouw voor de volgende generaties verloren zou zijn gegaan. Het is dan ook heel logisch dat zij als ‘Kulturretterin’ in heel Bernburg e.o. op handen wordt gedragen. Ook het personeel was en is haar enorm dankbaar dat hun baan behouden kon blijven.

Aansluitend aan dit leuke intermezzo hebben we heel gezellig en lekker Grieks gegeten in restaurant Rhodos. De familie bleek daar kind aan huis, want iedereen werd allerhartelijkst ontvangen. Ook terug reden we weer met de limousine. Het is verbazingwekkend hoe snel je aan een dergelijk luxe vervoermiddel gewend raakt!