Reünie in Biendorf (2)

Reünie in Biendorf (2)

We hebben van woensdag op donderdag heerlijk geslapen op ons plekje naast de Orangerie met ‘privé sanitair’. Zeker toen het ’s nachts ontzettend begon te gieten, waren we extra blij dat we het ‘waterballet’ op camping Gerlebogk heel snel voor gezien hadden gehouden!

We werden de volgende dag geacht rond 8.00 uur aanwezig te zijn bij het ontbijt, dus daar hielden we ons uiteraard aan. Gezellig gezeten aan een lange tafel hebben we ontbeten, waarna we ons allemaal in het ‘oranje hebben gehesen’. Shirts, hoedjes en paraplu’s: aan alles was gedacht!

Het was zo’n 15 minuten lopen naar de plek, waar we op een soort boerenkar moesten klimmen. De oude stoelen uit de – wat ik toch maar noem – ‘Kino van Gonnie’ deden nog goede dienst. Eric had gezorgd voor wat te eten, te snoepen en te drinken. Die kleine flesjes met paarsrode inhoud waren bedoeld om ons warm te houden, want de temperatuur was niet bepaald aan de hoge kant (ca. 12 graden 🥶). We waren overigens al dolblij dat het droog was en ook droog gebleven is!

Het had nog heel veel voeten in de aarde, voordat de stoet - met de burgemeester, een (nep)Pfarrerin, twee in bijenpak gehulde figuren en de plaatselijke fanfare voorop - zich in beweging zette. Een oude open Trabbi en een antieke brandweerauto behoorden tot de pronkstukken van de optocht!

Onderweg werd er druk op de oranje toeter met “We are the champions” gedrukt en werden er snoepjes en andere kleine cadeautjes voor de kinderen die langs de kant van de weg stonden, van de wagens gegooid. Dit alles volledig volgens de tradities van ‘Männertag’. Aan het einde van de optocht die toch zeker vijf kwartier duurde, bereikten we het feestterrein, waar de twee voor deze dag geplande bruiloften zouden plaatsvinden. Ook dit gebruik behoort tot de plaatselijke folklore. Er is gelegenheid om voor de tweede (of derde) keer te trouwen, maar deze (schijn)verbintenis geldt slechts voor drie dagen!

Hoewel een aantal van ons, onder wie ikzelf, aanvankelijk wat sceptisch tegenover deze happening stond, heeft iedereen er toch volop van genoten. Het was echt heel bijzonder en absoluut de moeite waard dit dorpsgebeuren van zo dichtbij mee te maken!

Ook het eten in het dorpshuis was weer perfect georganiseerd. Het diner was verrukkelijk en de eigenaresse was een ontzettend aardige vrouw. Hartelijk, relaxt en met humor wist ze ons drukke gezelschap van eten en drinken te voorzien. 
Absoluut een hoogtepunt was het ‘reünielied’ geschreven door Eric. Via een app, Zuno genaamd, had hij daar muziek onder gezet. Voor de insiders: dit was zeker ‘geen wissewasje’! 

Aan het einde van de middag hebben we – uiteraard! - nog het “Museum van de Superlatieven” bezocht. Gonnie had ons in 2017 ook al eens rondgeleid in dit Van de Merwe museum, maar er was in die negen jaar enorm veel bijgekomen. De verzameling vingerhoedjes bestond nu al uit 77.000 exemplaren en ook de andere collecties (van bv. wandelstokken, pijpen, speldjes, sauskommen etc.etc.)  waren fiks uitgebreid. Heel overweldigend!

Tenslotte hebben we nog een rondje over het terrein gelopen om Erics antieke Rolls Royce, de pony’s van Diego, de schapen uit Kameroen (die meer op geiten lijken!) en het zwembad te bewonderen.
Moe, maar zeer voldaan zijn we allemaal vroeg onze slaapplek op gaan zoeken.