Ongerepte natuur

Ongerepte natuur

Ongerepte natuur: waar vind je die nog in Europa?  Nou, hier in Slovenië!
Via een prachtige weg door naaldbossen, plaatsjes met heel aardige huizen met moestuintjes bereikten we al ‘s morgens vroeg onze camping. Deze ligt in ‘The middle of nowhere’, midden tussen de loof- en naaldbomen. We mochten zelf een plaatsje uitkiezen en waanden ons meteen in Canada. Alleen de beren ontbraken nog, zei ik erbij. Gerrit vroeg (voor de grap?!) wat ik zou doen, als we een beer zouden tegenkomen. Hard roepen was mijn devies. Echt geloven in die beren deden we echter niet. Later bleek dat Slovenië de grootste berenpopulatie per km2 heeft, waarbij er rond Postonja de meeste zitten. We hadden er dus zomaar eentje kunnen tegenkomen!
’s Middags hebben we – dus onbevreesd en behoorlijk naïef - een schitterende wandeling van zo’n anderhalf uur gemaakt. We zijn daarbij geen mens (en geen beer!) tegengekomen. Ongekend voor ons in ons dichtbevolkte landje!

Het is hier dus (bijna) volmaakt. Jammer dat één van de ingangen tot de grotten van Postonja die vanaf de camping te bereiken zou zijn, gesloten is. De website bijwerken is blijkbaar ook een kunst. De tweede tegenvaller was het ‘beloofde’ zwembad. Ook dat was nog niet ‘zwemklaar’ gemaakt.
Wel hebben we er heerlijk kunnen eten. Het terras lag vlak bij de vallei van de Pivka, waar ‘kletteraars’ hangend tegen de steile wand het overvloedige groen aan het uitdunnen waren. Een spectaculair gezicht!

Vrijdag zijn we de grotten (Postojna Jama) gaan bekijken. Het zijn druipsteengrotten en het gehele grottenstelsel beslaat ca. 20 km. Het is de op één na grootste druipsteengrot ter wereld! We hadden een tijdslot voor 10.00 uur gereserveerd. Het parkeerterrein was rond 9.15 uur nog tamelijk leeg, zodat we voor de camper een mooi plekje in de schaduw vonden.

Het was een enorme belevenis. We gingen eerst met een treintje de grot in. Dat tochtje duurde zo’n 15 minuten en daarna zijn we zeker een uur door de verschillende ‘zalen’ gaan wandelen. Wij hadden voor een audiotour gekozen, wat bij nader inzien niet zo’n succes was. Een ‘gewone’ gids was eigenlijk beter, in de zin dat je daar gemakkelijker naar luistert. De informatie is echter hetzelfde over de ontdekking van de grot e.d. 
Met name de zogenaamde concertzaal, de spaghettizaal en de witte en de rode zaal waren erg indrukwekkend. De diverse kleuren worden veroorzaakt door de verschillende soorten erts. Rood heeft (natuurlijk!) alles met ijzer te maken. Als een stalagmiet/stalagtiet helemaal wit is, zit er 0% vervuiling in het water. Er blijken ook veel diertjes in die grotten te leven, waarbij het zogenaamde ‘mensenwijsheid ’ wel 100 jaar kan worden!

Na ons bezoek aan Postonja, waarbij we behalve voor de grotten zelf ook voor de gestroomlijnde organisatie veel bewondering hadden, reden we door naar Camping Lucija aan de Adriatische kust. Het is prachtig hier en het zeewater bleek al een prima temperatuur te hebben. Alleen is de Adriatische Zee wel erg zout! Dit alles heb ik zelf proefondervindelijk vastgesteld!