Onderweg naar Letojanni

Onderweg naar Letojanni

Maandagmorgen zijn we vroeg vertrokken om binnendoor naar Sant’ Agata di Militello te rijden. Het was een mooie weg, weliswaar met veel bochtenwerk, maar goed te doen. Er waren fraaie vergezichten en op een gegeven moment zaten we zelfs op 1195 meter hoogte.
Overal stonden bomen volop in bloei met witte bloesem. Dit was in ieder geval geen amandelbloesem, maar wat het wel is geweest heb ik niet kunnen achterhalen.

Hoewel de afstand zo’n 125 km bedroeg, hebben we er zeker drie uur overgedaan om ons hotel, Miljunka Residence geheten, te bereiken. Het ligt pal aan de boulevard en we hebben een appartement met seaview. We hebben de rest van de middag gebruikt om een stuk langs de zee te wandelen. De zee blijkt hier behoorlijk ‘huis gehouden’ te hebben. Een heel stuk van het pad en het strand was namelijk weggeslagen. De donkere wolken circuleerden om ons heen, maar de regen bereikte ons gelukkig niet. Het leverde prachtige wolkenluchten op.

De dag erna hebben we Sant’ Agata weer verlaten. De overnachting daar was eigenlijk alleen bedoeld als tussenstop richting de Etna. Afhankelijk van het – nog steeds erg wisselvallige – weer willen we daar woensdag, donderdag of vrijdag naartoe.
Dinsdagmorgen was het loodgrijs buiten. De wind loeide om het hotel en de regen gutste langs de ramen. Sicilië op zijn best dus 😢
Na het ontbijt verlieten we het hotel dat ons zeer matig was bevallen. Het bleek ook slechts één ster te hebben!?

Het was onderwijl zo waar droog geworden, zodat we toch besloten binnendoor naar ons hotel in Letojanni, vlakbij Taormina, te rijden.
Dit bleek een behoorlijke klus. Na een stukje snelweg namen we de nationale weg die dwars door de bergen van de noord- naar de zuidkant van Sicilië loopt.
Het was een bochtige weg door een prachtig stuk natuur. We kwamen bijna niemand tegen. Wel liepen er hier en daar koeien langs en geiten op de weg. In de kleine dorpjes had de tijd stilgestaan. Toen we op een gegeven moment in Mazzarà Sant’ Andrea koffie gingen drinken, zaten de mannen uit dat plaatsje al aan de alcohol. Het was 11.30 uur!

Helaas konden we na zo’n 31 km niet meer verder. De weg was daar opgebroken en het bordje ‘deviazione’ hadden we blijkbaar gemist! We hadden er weinig zin in om dezelfde slingerweg naar Terme Vigliatore terug te rijden. Gelukkig vonden we via Google Maps een andere weg die de Fiume di Madridi volgde. Zo kwamen we uiteindelijk weer op de snelweg en bereikten we na zo’n 85 km ons hotel. Tenminste dit dachten we! Hotel Antares bleek gelieerd aan Hotel Olimpo en daar – helemaal aan de andere kant van het complex - was de ingang. Weer 3 km verderop met de auto dus!

Het hotel heeft wat weg van een cruiseschip. Het is (veel te) groot en je verdwaalt er erg gemakkelijk. Gelukkig hebben we een kamer met zeegezicht, kun je met een soort lift naar het plaatsje Letojanni afdalen en is er een verwarmd binnenbad. Mij hoor je dan ook niet (al te hard) klagen.