Enna

Enna

Toen we vanmorgen de luiken openden, scheen de zon volop. Ik gooide meteen de ramen open. Het beloofde een aardige dag te worden.
We gingen vervolgens naar de keuken om te ontbijten. Bij elk bord lag het gedicht van de dag. Een bijzonder mooi gebaar! 
Tijdens het ontbijt hadden we een heel aardig gesprek met drie andere - Belgische - gasten. Ze kwamen uit Wallonië. 

Na het ontbijt terug op onze kamer, had ik de eerste schrik te pakken. Er vloog namelijk een zwaluw naar binnen, vlak over mijn hoofd. Iedereen die mij enigszins kent, weet dat ik er helemaal niet tegen kan als vogels over mijn hoofd scheren! De vogel leek bezweken door de klap, mijn schreeuw of wat dan ook. Even later was hij echter spoorloos verdwenen.

Toen we vertrokken met de auto, schrok ik voor de tweede maal. De rustige hond van het huis bleek wild te worden van draaiende wielen. Hij bleef voor de auto zitten en wilde spelen. Toen ik hem weg wilde sturen, greep hij mijn arm en mijn been en zag het blijkbaar helemaal zitten. Ik dus niet echt 🤣🥺

Enna ligt boven op een vrij steile berg op 942 meter hoogte. Het lag dus enorm strategisch en was eeuwenlang in feite onneembaar. De Arabieren hebben er zeker twintig jaar over gedaan om Enna te veroveren. Uiteindelijk zijn ze via de riolering de stad binnengedrongen.
Enna telt momenteel ca. 30.000 inwoners. Wij hebben overigens bijna niemand gezien, want er heerste absolute zondagsrust.

Guigliana had mij geadviseerd om het kleine museum van de Confraternité dei Cappucini te bezoeken. Omdat daar vlakbij ook een groot parkeerterrein bleek te liggen, reden we meteen die kant op. Eerst hebben we de begraafplaats die achter het museum ligt, bezocht. Het geheel had veel weg van een woonwijk met hoge en vrij grote gebouwen. Het waren echter eindeloze rijen graftombes, allemaal genummerd tot zeker 1500.  In de meeste tombes lagen meerdere familieleden. Erg indrukwekkend, zeker toen de kerkklokken gingen luiden en veel mensen na de dienst hun overleden familieleden kwamen bezoeken. Ze hadden vaak bloemen bij zich.

Daarna gingen we naar het museum, nadat we eerst nog een blik in de Kapucijnerkerk geworpen hadden. De dienst was net afgelopen en de kerkgangers kwamen met zakjes brood (?) en bekertjes (?) naar buiten.
Het museum raakte ons zeer. Daar werd verteld hoe het vieren van de ‘Semana Santa’ in Enna in feite nog een overblijfsel van de Spaanse overheersing was. Via beelden en muziek werden alle zintuigen geactiveerd om de processies op de verschillende dagen van de Heilige Week te ervaren en doorvoelen.

Na deze spirituele ochtend hebben we wat rondgewandeld in Enna. Op heel veel plekken had je een prachtig uitzicht over de vallei.
Het stadje leek overigens - zoals ik al eerder zei - wel uitgestorven. Alleen bij de banketbakkerijen was het razend druk. De Sicilianen halen blijkbaar hun desserts op zondag bij de banketbakker. €20 per kg kostten deze zogenaamde ‘dolci’.
Zelf hebben wij heerlijk geluncht bij Ristorante Baglio Balata. De eigenaar bleek een vriend van ‘onze’ Guigliana en liet haar hartelijk groeten. Een grappig toeval!

We waren ternauwernood terug bij de B&B of het begon weer te regenen met zelfs een klap onweer erbij. We hadden een heerlijk zonnige dag achter de rug, maar een uurtje in de tuin zat er helaas niet meer in. Volgende keer beter dan maar (weer)!