Nawoord: de laatste uurtjes in Marrakech

Nawoord: de laatste uurtjes in Marrakech

Vrijdag zijn we eerst even koffie gaan drinken bij Sophie, de Nederlandse vrouw met de stroopwafels. Ze zou donderdag een pittig gesprek met haar Amerikaanse compagnon hebben en wij waren benieuwd hoe dat was afgelopen. Niet zo best dus!
We hebben hartelijk afscheid van haar genomen en haar veel sterkte gewenst. Het valt niet mee om je als vrouw alleen in dit bolwerk van (merendeels Marokkaanse) mannen staande te houden!

La Musée Dar Si Saïd, onze bestemming van vrijdag, bleek gesloten. Het lag – net zoals eerder in de week Le Jardin des Rosiers – volledig op de schop. In het wijkje waar het museum gesitueerd was, waren ook veel huizen gestut. De aardbeving van 2023 had hier duidelijk zijn sporen nagelaten!

Vervolgens besloten we via één van de oude stadspoorten naar Le Palais Badii te gaan. Omdat ze daar helaas geen betaling per kaart accepteerden en wij te weinig contanten over hadden, ging een bezoek aan de ruïnes van dit eeuwenoude paleis ook niet door. We waren namelijk bezig om onze laatste Dirhams stuk te slaan! Uiteraard hebben we wel een blik naar binnen geworpen!

Na een heerlijke vegetarische pizza op ‘ons plein’ liepen we terug naar het hotel om onze koffers op te halen. Een zogenaamde ‘porteur’ liep in ijltempo via hele smalle steegjes naar een – voor ons volkomen onbekende - plek, waar inderdaad een taxi stond te wachten. Het verkeer was beduidend rustiger dan op de heenweg. De koffers konden we snel kwijt en de benodigde (!) stempels hadden we ook ‘in no time’ bemachtigd. Het grote wachten kon beginnen!

Het vertrek van het vliegtuig werd om – ons niet bekende – reden zo’n twintig minuten uitgesteld, maar dankzij wind mee kwamen we toch op de geplande tijd aan. Tegen 23.30 uur stapten we ons huis weer binnen. We waren weer thuis!