De rode stad

De rode stad

Vandaag staat een bezoek aan Jardin Majorelle op het programma. Alvorens daar verslag van te doen wil ik even uit de doeken doen waarom de meeste gebouwen hier roze- rood gekleurd zijn.
De rode kleur komt van de kleurstof in de aarde. Het materiaal, waarmee van oudsher de gebouwen werden gemaakt, bestaat uit modder, stro en leem (pisé). Later werden de gebouwen weliswaar in beton opgetrokken, maar moesten ze wel roze/rood geschilderd worden. De Franse overheersers hadden dit ooit zo verordonneerd en deze wet is nog steeds van kracht! De stad heeft hierdoor een heel warme uitstraling!

Vanmorgen zijn we na het ontbijt (dat steeds eenvoudiger wordt 🤣) naar het plein gelopen om daar koffie te drinken. Vervolgens wilden we proberen een taxi te bemachtigen die ons naar de tuinen van Majorelle zou brengen. Dat lukte snel en de tip van de hoteleigenaar om niet meer dan 30 dirham voor dat ritje neer te tellen konden we goed gebruiken! De taxichauffeurs beginnen namelijk eerst om bedragen van 70-100 dirham te vragen. Voor hier is dat pure afzetterij, al is 7-10 euro voor een taxirit bij ons natuurlijk nog steeds idioot weinig!

Voor de ingang naar Le Jardin Majorelle stond een gigantische rij. Wij hadden een tijdslot om 12.00 uur, maar de rijen van 11.00 uur en 11.30 uur stonden er grotendeels nog. Er werden in de rij al controles uitgevoerd en mensen die niet online een ticket geboekt hadden, konden meteen vertrekken. Onze tickets konden zonder internet niet geopend worden. Met behulp van een uitermate vriendelijke Marokkaanse meneer die bij de organisatie hoorde, lukte het echter via zijn hotspot om de tickets te openen!

Om 12.15 uur konden we eindelijk naar binnen. Wat we daar zagen was het wachten overigens meer dan waard. Na het zogenaamde bamboebos kwamen we in een prachtige tuin met heel veel soorten cactussen. Daartussendoor bloeide de bougainville weelderig. Ook waren er vijvers met dotters, waarin goudvissen en Koikarpers zwommen. Heel kleurrijk en afwisselend allemaal.

De tuin is ontworpen door de Franse schilder Jacques Majorelle (1886-1962) en is in 1947 geopend voor publiek. Yves Saint Laurent ‘redde’ echter in 1980 (samen met Pierre Bergé) de tuin van de ondergang en liet er een prachtig huis bouwen. Deze villa is opgetrokken in Art Deco stijl met heel veel Majorelleblauw.

We hadden een combiticket gekocht, zodat we ook het Berbermuseum en het museum van Yves Saint Laurent konden bezoeken.
In het Berbermuseum kregen we een beter beeld van de Berbercultuur. Er waren gebruiksvoorwerpen en veel kledingstukken bedoeld voor verschillende gelegenheden getoond. Ik vond dit alles minder goed tot zijn recht komen, omdat het daarbinnen erg donker was. Na mijn netvliesoperatie in 1981 accomoderen mijn ogen niet zo goed, dus toen mijn ogen aan het donker gewend waren, waren we alweer bijna bij de uitgang!
Tenslotte hebben we nog de speciale expositie in het Musée Yves Saint Laurent bewonderd. De imponerende verzameling ontwerpen van deze beroemde couturier gaf tevens een mooi tijdsbeeld. De tachtiger en negentiger jaren hebben wij immers heel bewust meegemaakt!

Vanavond doen we ons verjaarsdiner van 4 november nog eens dunnetjes over, maar nu bedoeld als afscheidsetentje.

Morgen hebben we nog tijd genoeg om het museum dat vlakbij ons hotel ligt, te bezoeken. Daarna is het toch echt tijd om afscheid van Marrakech te nemen. We stappen dan weer van de sprookjeswereld van duizend en één nacht de koude realiteit van de Lage Landen in!