Munch en de opera

Munch en de opera

“Ik schilder niet wat ik zie, maar wat ik gezien heb.” Met deze slogan is Edward Munch (1863-1944) beroemd geworden.
Vandaag hebben we eerst een bezoek gebracht aan het Munchmuseum. Het futuristische gebouw ontworpen door architect Lambda dat pas in 2021 geopend is, is op zichzelf al heel bijzonder. Via een netwerk van roltrappen kun je helemaal naar boven en op de twaalfde verdieping heb je vervolgens een fenomenaal uitzicht over het Oslofjord en een groot deel van de stad. Vanuit het reuzenrad dat er vlak naast staat, zie je beslist minder!

Munch heeft de stad Oslo een enorme collectie schilderijen, tekeningen en grafisch werk nagelaten. Van de schilderijen is natuurlijk “De Schreeuw” het meest bekend, maar ook in veel ander werk zijn beklemming, angst, dood en eenzaamheid belangrijke thema’s. In de kleine, nogal donkere ruimte, waarin “De Schreeuw” tentoongesteld werd, was het overvol. Ik ervoer daar – wat ik maar noem – het Mona Lisa-effect. Ik bedoel hiermee: je stelt je heel veel van iets voor, maar dan valt het dus behoorlijk tegen. Zijn houtsneden en houtskooltekeningen kende ik eigenlijk niet, maar vond ik zeker zo mooi.

Zoals ook elders in Oslo, had het Spaans in het museum de overhand. Blijkbaar verruilen deze zomer veel Spanjaarden het hete Spanje voor het veel koelere klimaat in Scandinavië en geef ze eens ongelijk!

Na een eenvoudige lunch in het operagebouw zijn we naar buiten gegaan om boven op het gebouw te ‘klimmen’. De zon op het witte marmer was oogverblindend. Je had bijna sneeuwbril nodig! Vanaf daar had je een prima zicht op de drijvende sauna’s die we zondag ook al gezien hadden. Verder trok ook het drijvende kunstwerk van glas en staal wederom mijn aandacht. Ik had associaties met een kapseizend schip. Toen ik er echter op Google naar zocht, ontdekte ik dat het een ijsberg moest voorstellen. De kunstenares Monica Vonvicini had zich voor “She lies” laten inspireren door een schilderij van Caspar David Friedrich, “Das Eismeer” geheten.

We hadden voor 14.00 uur een Engelstalige rondleiding afgesproken. Een voormalige balletdanseres – die nu overigens enigszins mank liep – vertelde heel geanimeerd over dit monumentale gebouw waaraan vijf jaar gewerkt is en dat als een ijsberg oprijst uit het Oslofjord. De architect Snøhetta is er op deze manier goed in geslaagd een symbiose tussen ontwerp en omgeving te bewerkstelligen. Binnen zijn de schitterendste materialen gebruikt: eikenhout uit Noorwegen, Carrara marmer en wanden ontworpen door een Ijslandse kunstenaar die aan ijskristallen doen denken.

Er werken ca. 600 mensen in het gebouw. Er kunnen op de podia vijf voorstellingen tegelijkertijd klaargezet worden. Gerrit merkte op dat er in de opera in Berlijn zelfs negen podia waren. Hij maakte zich hiermee in zeer korte tijd tamelijk impopulair, want onze gids kon deze opmerking absoluut niet appreciëren!

De decors, kostuums en pruiken worden allemaal in eigen ateliers gemaakt. Ook is een balletschool in het gebouw gevestigd. Ik zag meisjes – heel modern - hun warming up doen via apps op hun telefoon. Als klap op de vuurpijl maakten we in het grote auditorium een stukje van een kostuumrepetitie van de balletvoorstelling Cinderella mee, die binnenkort in première gaat.
Op de bovengenoemde kleine wanklank na was het voor het overige een prima excursie.

We hebben deze – zeer geslaagde en boven verwachting zonnige - dag afgesloten met een maaltijd in restaurant Sudost dat we vanuit onze kamer aan de Aker Selva kunnen zien liggen. Het Thaise eten smaakte verrukkelijk!