Hoera voor de jarige Jop

Hoera voor de jarige Jop

Na vijftien maanden was het op zondag 28 april zover. Het moment om met Jop op de cruise te gaan is eindelijk (!) aangebroken. In januari 2024 had ik immers dit reisje al geboekt. Toen wij zo’n vijf jaar geleden tegen de kleinkinderen vertelden dat ze voor hun 10e verjaardag iets bijzonders mochten kiezen, had Jop meteen al aangekondigd dat hij dan “met opa Gerrit ging cruisen”. En dat plan is nooit gewijzigd 🤣. Hij wist ook wel wie hij voor dit karretje spande!

’s Middags waren we tegen tweeën in Zoetermeer. Catelijne, Nol en Sven hebben ons met twee auto’s naar Rotterdam gebracht en uitgezwaaid. We waren gelukkig snel door alle controles. Onze hut was weliswaar aan de kleine kant, maar knus. Voor Jop was er een extra bed in de hoogte. Hij vond het dus helemaal gezellig, met z’n drieën zo vlak bij elkaar!

Uitaard hebben we eerst uitgebreid het schip verkend. Jop was behoorlijk onder de indruk van de grootte van het schip, ‘onze’ MSC Poesia. De afvaart duurde langer dan was aangekondigd. In zekere zin was dat gunstig, want nu konden we na het diner hier uitgebreid naar kijken. Het was zelfs al donker geworden, wat het vertrek met alle lichtjes op de Erasmusbrug en de wolkenkrabbers langs de kade nog spectaculairder maakte. Jop genoot en was net zoals Gerrit erg verbaasd dat we zo’n eind achteruit voeren over de Nieuwe Waterweg!

De volgende dag was een zeedag. Deze duurde wel wat lang. Het buitenzwembad was met 16-18 graden veel te koud. Het bleef dus bij één snelle poging mijnerzijds. De adem werd me benomen. Het leek eerder een dompelbad na een saunasessie! Het midgetgolfen op dek 14 was overigens wel een ervaring op zich!
Voor het galadiner van die avond hebben we ons alle drie in ‘pakkie net’ van blauw-wit gehuld. Met name Jop met zijn blauwe overhemd en witte das met zilveren sterretjes maakte grote indruk. Hij kreeg de nodige complimenten voor zijn outfit.

Dinsdag namen we al vroeg de shuttlebus die ons vanaf de nieuwe terminal 3 naar de stad Kopenhagen moest brengen. Gerrit vertelde dat hij een jaar of vijftien geleden ook per schip in Kopenhagen was geweest en dat cruiseboten toen nog vlak bij de stad konden aanmeren. Nu dus niet meer!
Jop heeft zijn ogen uitgekeken in Kopenhagen. Het sprookje van de Kleine Zeemeermin kende hij van een tekenfilm en het – in feite tamelijk klein uitgevallen – beeldje vond hij toch erg mooi. Ook de twee kerken die wij bezocht hebben: de Anglicaanse Zeemanskerk en de grote Marmorkirken kon hij wel waarderen. Als je het een en ander over de bezienswaardigheden vertelt, is hij sowieso geïnteresseerd. Echt leuk om te zien!
Uiteraard zijn we naar het wisselen van de wacht bij de Amalienborg gaan kijken, waar hij – samen met een paar Nederlandse kinderen – niet was weg te slaan. Met een lunch aan de Nyhavn en een boottochtje door de grachten van Kopenhagen hadden we (weer) een aardig beeld van deze gezellige Deense hoofdstad gekregen. Ik was er bijna 50 jaar geleden één dag geweest en daar herinnerde ik me - op de ‘Lille Havfrue” na - niets meer van! 

Na een laatste nachtje aan boord moesten we op woensdagmorgen al om 7.30 uur onze hut definitief verlaten. We vonden dat aan de vroege kant. De trein naar Hamburg via Lübeck zou namelijk pas om 9.45 uur vertrekken! Dus gingen we maar met ons hele hebben en houden naar de ontbijtzaal en daarna van boord. Daar wachtte ons een zeer onaangename verrassing. De rij voor de douane was gigantisch. De trein zouden we zo gegarandeerd missen. Na een gesprekje met een steward verwees hij mij naar een dame die de mensen met een Europees paspoort langs de rij loodste. Toen waren we inderdaad zo klaar en konden we de korte afstand naar het station zonder problemen afleggen.

Helaas heeft het Duitse spoorwegnet ons zowel woensdag als ook donderdag behoorlijk in de steek gelaten. Ik was erg bang dat we onze tickets voor Miniatur Wunderland zouden verspelen, maar daar kwamen we nog net op tijd binnen. Al die landen met hun treinen overtroffen verreweg Jops verwachtingen. Vooral bij de Zwitserse bergen met kabelbanen en treinen, het vliegveld, de brand in Knuttingen en Rio de Janeiro kwam hij ogen te kort. We hebben er dan ook met gemak vijf uur rondgesjouwd!

De reis op donderdag was een regelrechte ramp, maar Jop liet alles blijmoedig over zich heenkomen. Wat een kanjer die kleinzoon van ons!
Toen hij in de laatste trein van Utrecht naar Zoetermeer in de cabine van de machinist mocht kijken en de conductrice mocht assisteren bij aankomst en vertrek kon zijn dag niet meer stuk.
Die vijf dagen waren voor hem en mede daardoor ook voor ons een onvergetelijke ervaring!