Antwerpen ‘anders’

Antwerpen ‘anders’

Donderdagmorgen 15 mei zijn wij met onze koffertjes naar Station Gorinchem gelopen. We waren vroeg, maar Watze en Anneke waren nog vroeger, zodat we een treintje eerder naar Dordt konden nemen. De reis ging – zowaar! – voorspoediger dan ik verwachtte, wat mijn vertrouwen in de (Nederlandse) Spoorwegen weer enigszins deed groeien.

We kwamen dan ook al rond 12.30 uur aan op het station van Antwerpen. Dat station blijft toch een staaltje van technisch vernuft! Het is immers heel bijzonder hoe men de uitstraling van dit prachtige station met al zijn grandeur heeft kunnen handhaven, terwijl men er onder de grond drie verdiepingen aan toegevoegd heeft. In één woord geweldig!

Ons hotel “indigo Citycenter” lag op een steenworp afstand van het station en de Zoo en onze kamers bleken zelfs al gereed! Na de koffertjes snel uitgepakt te hebben hadden we meer dan voldoende tijd om op de afgesproken tijd van 14.00 uur bij de Hoofdsynagoge van de Machsike Hadass aan de Oostenstraat te arriveren.

Onze gids Naftali had duidelijk een click met ons en wij met hem. Hij vertelde allerlei wetenswaardigheden over de synagoge zelf en het jodendom in het algemeen en het dagelijkse joodse leven in het bijzonder. Met name de ‘hulpmiddelen’ die er bestaan om de verboden op de sabbat te – ik zou bijna zeggen – ‘omzeilen’ ging ons voorstellingsvermogen ver te boven. Ik was vooral onder de indruk van de zogenaamde ‘sabbat-modus’ voor de koelkast. Tijdens de sabbat mogen de joden immers geen arbeid verrichten en dat geldt ook voor het bedienen van apparaten. De sabbatmodus zorgt er dan voor dat de verlichting uitgeschakeld blijft.

We mochten een kijkje nemen in de bibliotheek. Er staan Talmoeds in verschillende talen en allerlei versies. Een aantal orthodoxe joden was daaruit druk aan het ‘lernen’. Ook werd ons de – permanente – loofhut in de tuin getoond, wat zelfs voor Watze een noviteit was. Toch leuk om na ca. dertig keer nog iets nieuws te kunnen ontdekken!

Toen we na dit zeer geslaagde bezoek op een terrasje zaten, hebben we onze ogen uitgekeken. Het was blijkbaar de tijd dat joodse ouders hun kinderen van de BSO (of iets dergelijks) gingen ophalen. Traditioneel (in onze ogen ouderwets) geklede moeders met pruiken liepen met hun kinderen naar huis. Dit waren meestal meisjes, terwijl de vaders met hun zwarte hoeden doorgaans de jongens ophaalden.

’s Avonds hebben we bij Hoffy’s gegeten. In dit joodse restaurant heb ik vroeger al een paar keer – uiteraard koosjer – gegeten. Ook tijdens het uitstapje naar Antwerpen met de derde klassen stond dit onderdeel namelijk altijd op het programma. De zaak bleek behoorlijk gemoderniseerd en de stofjassen van de Hoffman broers waren vervangen door modernere schorten, maar het eten was nog even verrassend en lekker. En … zeker niet onbelangrijk: de joodse humor was nog volop aanwezig!

De volgende dag hebben we de Antwerpse dierentuin bezocht. Weer eens iets anders!
We waren er allemaal vroeger wel eens geweest, maar vanwege het zonnige weer lokte een buitenactiviteit ons meer dan een museum. De dierentuin was behoorlijk veranderd. De dieren hadden veel grotere verblijven gekregen. Bovendien stond alles volop in bloei, waardoor het er goed toeven was. Ook was het blijkbaar ‘schoolreisjestijd’. Het enthousiasme van de – vaak heel jonge én gedisciplineerde - kinderen werkte heel aanstekelijk. Echt leuk om te ervaren!

De avondvoorstelling waarvoor ik kaarten had gereserveerd, was een complete verrassing. Theater Boerla dateert duidelijk uit de tijd dat de Koninklijke Schouwburg in Den Haag en de Leidse Schouwburg gebouwd zijn. Dezelfde balkons en loges en de rode pluchen – vaak wat ongemakkelijke stoelen.
Het toneelstuk met de titel “Bruegel” gaat over Dulle Griet die hier ‘genderfluïde wordt voorgesteld. Het stuk is tamelijk absurdistisch en – zeker ook vanwege het sappige Vlaams – moet je ‘de kop er goed bijhouden’. Er zitten bv. dialogen tussen de maagd Maria en de Griekse godin Pallas Athene in die soms lastig te verstaan zijn. Toch is het stuk over het algemeen goed te volgen, want de beeldtaal deed ook veel. Mensen die ‘vreten’ als varkens en spelers die zich voortbewegen als ‘pikkende kippen’ zeiden op zich al genoeg!
Vooral de zeven professionele zangers maakten diepe indruk. De madrigalen die zij – soms a capella – zongen, bezorgden ons alle vier kippenvel. Kortom: een voorstelling om lang over na te praten en na te denken en die lang zal blijven hangen.

Zaterdagmorgen zijn we na het ontbijt weer richting station gegaan.
Antwerpen ‘anders’ was mede dankzij onze uitstekende gids Watze zeer de moeite waard en wat ons betreft zeker voor herhaling vatbaar!