Gaan we wel of gaan we niet

Gaan we wel of gaan we niet

Al weken zaten we er tegenaan te hikken. Gaan we op stap met de camper en zo ja, waarheen en wanneer? Gerrit had namelijk heel veel last van zijn linkerknie, de weersverwachtingen waren niet stralend en ik kreeg een heftige blaasontsteking. Bovendien zat de drukte van het hemelvaartweekend ons ook nog in de weg! Uiteindelijk besloten we vanaf zondag op camping “De Bosrand” in Dwingeloo te reserveren, waar we tenslotte pas op maandag heen gereden zijn. Het leek immers beter dat Gerrit eerst op maandagmorgen vroeg bij de huisarts op de stoep zou gaan liggen om te ‘smeken’ om een injectie met Prednison. En zo geschiedde!
Wel hebben we op zondag de camper grotendeels ingericht, waarbij we zeer alert op een eventuele ‘campermuis’ waren. Er waren namelijk al twee keer sporen van deze ongenode gast gesignaleerd.

Ter voorbereiding op deze trip ben ik maar eens in eigen werk gaan lezen. In 2020 hebben we ook in de mooie provincie Drenthe vertoefd; het was toen volop Coronatijd. In mijn serie “Leven in Corona” nummer 5, getiteld “Dwalen in Drenthe”, heb ik ons zeer aangename verblijf in B&B ‘De ster van Dwingeloo’ beschreven. We hebben toen met veel plezier aardig wat kilometers gefietst op onze – toen gloednieuwe – E-bikes!

Camping “De Bosrand” is een kleine camping, een waar eldorado van rust. We staan op een grote plek en van de ca. twintig plaatsen zijn er slechts een paar bezet! Heerlijk om even bij te komen van een enigszins zenuwslopende tijd. Gerrit had trouwens in de loop van de dag al veel minder pijn, dus dat gaf de burger moed! We zijn zelfs naar restaurant “De Bospub” gelopen, 2x 1,2 km. 

Vandaag hebben we het Dwingelderveld teruggezien. Dit nationale park is het grootste natte heidegebied van West-Europa. De afwisselende natuur van heide, vennetjes, moeras en stuifzand vond ik een paar jaar geleden adembenemend mooi. Nu waren we met onze elektrische vouwfietsjes en met een stevige wind tegen had ik de grootste moeite op het smalle schelpenpad te blijven. Bovendien was ik bang dat we een wolf tegen zouden komen en dat mijn oorbellen uit mijn oren zouden waaien, zodat ik minder van de omgeving heb kunnen genieten. Toch hebben we een leuk tochtje van zo’n twintig kilometer kunnen maken met een koffiestop op de gezellige Brink in Ruinen.
Gerrit moet de eerste week die knie niet te veel belasten. Hij gaat echter ‘met sprongen’ vooruit en morgen is er weer een dag!