Die Fischtreppe

‘Die Fischtreppe’

Zondag hebben we ‘onze’ camping aan de Edersee met pijn in het hart verlaten. ‘Gelukkig’ was het weer zeer matig, wat het afscheid nemen een stuk gemakkelijker maakte!

We hadden online een camping bij Diez besproken, maar toen we daar aankwamen waren we meteen afgeknapt. Het goot op dat moment pijpenstelen en dat maakt een camping sowieso al erg mistroostig. Bovendien was er geen receptie, moest je bellen om erop te kunnen komen en waren er ook geen sanitaire voorzieningen te bekennen. Zo snel mogelijk wegwezen dus en op zoek naar een andere pleisterplaats.

Deze vonden we in het Eisertal. De sterk verouderde camping - met de overigens weinig originele naam ‘Am Eisertal’ - lag in een prachtige omgeving, dus voor één nacht vonden we deze plek helemaal prima. De eigenaar bleek een speciale liefde voor de natuur te hebben. Op de gehele camping en in de directe omgeving ervan hing het vol met vogelhuisjes. Ook heeft hij zelf een route naar de zogenaamde ‘Fischtreppe gemaakt, een persoonlijk project voor ‘zijn’ campinggasten. Toen het droog werd, hebben wij – uiteraard – het pad naar de vistrap gelopen. Het was vrij glibberig, maar de inspanning zeker meer dan waard. Onderweg stonden overal ‘gezellige’ (, maar tamelijk aftandse!) zitjes.  Na een kwartiertje bereikten we de vistrap. Wij hadden beiden nog nooit zoiets gezien en waren onder de indruk van dit ‘bouwwerk’ in het snelstromende beekje.

Toen we bij de camper terugkwamen, werden we begroet door een vrolijk fluitconcert. Allerlei soorten vogels waren – net zoals wij - duidelijk blij dat de zon was teruggekeerd. Ook de volgende ochtend waren deze medecampingbewoners al vroeg druk aan het kwinkeleren!

Het Eisertal blijkt trouwens zeer geliefd bij toeristen te zijn. Op een steenworp afstand lagen namelijk aan beide zijden van de camping twee grote hotel-restaurants. In één daarvan hebben we ‘s avonds heerlijk gegeten. Ik (natuurlijk) forel uit de Eiser! 

Maandag zijn we via een – overwegend fraaie – weg richting de Eifel gereden. Zeker ook de streek met de aloude vulkanen is prachtig. We zijn terechtgekomen op camping Hetzingen aan de rand van het Eifelpark. Op deze camping werden we allerhartelijkst ontvangen door een meneer die erg goed Nederlands sprak. De camping ligt aan de Rur, hier nog een mini-stroompje, en wordt ‘bewaakt’ door een oude burcht. Elk half uur komt er een treintje met twee wagonnetjes voorbij. Gerrit is helemaal blij, want we zitten feitelijk op zijn modelbaan!