Camping Hetzingen

Camping Hetzingen

Maandagavond bleek de receptie al gesloten en heb ik maar een mailtje gestuurd met het verzoek een nacht bij te boeken. Dinsdagmorgen kreeg ik een kort antwoord: Graag!

Helaas voelde ik me dinsdag niet zo goed. De blaasontsteking had de kop weer opgestoken. Ik heb eerst de huisarts gebeld om de naam van de antibiotica die ik een paar weken geleden had gekregen te vragen. Toen ik die naam had, gingen we naar de receptie om te informeren hoe we het een en ander konden regelen. Dit bleek eenvoudiger dan gedacht. De receptioniste regelde namelijk alles: bezoek aan een arts, contact met de plaatselijke apotheek en vervoer met iemand van de camping. Deze bijzonder aardige vent toonde ons eerst de apotheek en reed vervolgens terug naar het pand waar drie huisartsen hun praktijk hielden. Binnen ging het allemaal heel rap: urine inleveren, even wachten, kort gesprekje met een arts en vervolgens een – ik zou haast zeggen uiteraard – ander recept. Hij vond de medicatie van onze huisarts Dennis veel te zwaar en schreef iets ‘lichters’ voor. We zullen zien of dit middeltje werkt. Het lijkt van wel!

Nu we toch al boven in het stadje Nideggen waren, besloten we het nuttige met het aangename te verenigen. Nideggen is een authentiek middeleeuws plaatsje uit de 11e eeuw. Het plaveisel bestaat overal uit kinderhoofdjes. We zijn naar de laat-Romaanse burcht gewandeld en hadden vanaf daar een prachtig zicht op de camping beneden. We konden zelfs onze camper zien staan!

Na een zeer gezonde lunch bestaande uit een maaltijdsalade besloten we de terugweg te aanvaarden via een bospad dat Google aangaf en vlak bij de camping uit zou moeten komen. We zijn tot ongeveer halverwege gekomen en toen hebben we het opgegeven. Het pad was grotendeels overwoekerd en feitelijk onbegaanbaar geworden. Vanuit de gedachte ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’ zijn we weer naar boven geklauterd. Het was gekkenwerk. In gedachten zag ik de krantenkop al voor mij: “Hoe ouder hoe gekker!” En daaronder: “Twee 70+ers na dagen levend teruggevonden in de Eifel bij Nideggen”. We hebben toen maar de bus genomen!

Woensdag zijn we met het ‘treintje van de camping’ naar Heimbach gereden. Eerst een kwartiertje lopen, dan een half uurtje met de trein. Bij station Heimbach stond een toeristentreintje klaar, waarmee je een tochtje naar de Rursee kon maken. Met name de heenweg was zeer de moeite waard. Via een smalle weg reden we langs het meer en zagen we het waterkrachtstation. Dit was notabene in Jugend Stil opgetrokken. Echt bijzonder!

Via de stuwdam bereikten we de aanlegplaats van de rondvaartboten. Het stuwmeer leek ons niet heel spectaculair, zodat we niet zijn gaan varen. We zijn ‘gewoon’ in dat afzichtelijk blauwe treintje met een zenuwslopend trage chauffeur blijven zitten terug naar het station. De rest van de middag hebben we het rustig aangedaan. Het was behoorlijk warm en Gerrit had na die halsbrekende toeren van de dag ervoor toch weer pijn aan zijn knie gekregen. Ik ben met het doorlezen en jureren van de inzendingen van de Gorcumse literatuurprijs begonnen. Weer een hele klus, maar leuk om te doen!