Een verjaardag in de woestijn

Een verjaardag in de woestijn

Op de dag van mijn verjaardag, 4 november, wilden we iets (extra) bijzonders doen. Vandaar dat we een excursie naar het Atlasgebergte en de Agafaywoestijn geboekt hebben. De woestijn is eeuwenlang het domein van de Berberstammen geweest en strekt zich van het zuidwesten tot het noordoosten van Marokko uit.

We hadden met de organisatie Get your Guide afgesproken dat we om 9.00 uur opgehaald zouden worden op het Jamee El Fna. De naam van het plein betekent trouwens: Samenkomst der Doden. Heel vroeger werden hier namelijk hoofden van rebellen en criminelen op spiezen aan de goegemeente getoond.

Onze gids, Youssef geheten, en chauffeur Hassan waren keurig op tijd en via het nog enigszins verlaten plein reden we de stad uit. De buitenwijken die nog deels in aanbouw waren, lieten een welvarend(er) Marrakech zien. De happy few verruilde duidelijk de hectiek van de stad voor de (betrekkelijke) rust daarbuiten!

Onze eerste stop was bij een Berberdorpje, waar elke dinsdag markt is. Mensen uit de gehele omgeving komen daar eenmaal per week hun boodschappen doen. De familie van Youssef komt daar ook nog steeds wekelijks. Heel veel mensen kenden hem dan ook, zodat we foto’s mochten maken. Met name de gevilde geiten en talloze levende kippen waren een bezienswaardigheid. Youssef had ons wel eerst gevraagd of we geen vegetariërs waren. Deze toeristen willen het onderdeel met de - al dan niet levende - dieren namelijk meestal overslaan!

De tocht ging verder richting het Atlasgebergte. Of het nu kwam door de slingerende weg, het tekort aan ventilatie of het eten: ik weet het niet. In ieder geval begonnen mijn maag en darmen te protesteren en stond ik gelukkig nog net op tijd buiten de auto!
Gedurende een paar uur voelde ik mij niet zo heel jofel, maar het zicht op de indrukwekkende bergen van de Hoge Atlas heb ik zeker meegekregen. De hoogste berg van dat bergmassief is ruim 4000 meter. Wij zijn met de auto tot ca. 1800 meter gekomen.

Onze volgende stop was bij een laag lemen ‘hutje’, waar een aantal dames Arganolie produceerden. Het leek op het idee van het Microkrediet, zoals koningin Máxima dat in de wereld heeft geïntroduceerd: Empowerment of women! 

Onderweg liet Youssef ons de gevolgen van de aardbeving van 2023 zien. Wij hadden daar in Nederland niet veel van meegekregen. Een beving van 6.8 (op de Schaal van Richter) die 3000 doden heeft opgeleverd, kun je echter toch geen kleinigheid noemen. Er zijn talloze Berberdorpen finaal van de kaart geveegd. Vreemd dat je daar dan bij ons eigenlijk niets van gehoord hebt. De tocht door een vruchtbare en daardoor ook bomenrijke vallei was overigens prachtig.

Via een akelig smal paadje zijn we later naar een woning, steil tegen de berg aangeplakt, geklommen. Voor Gerrit was dit eigenlijk te link, zeker toen we ‘tegenliggers’ kregen. Een oud vrouwtje met haar geiten kwam net de berg af, toen wij naar boven gingen! De maaltijd bij een Berberfamilie, de baas van Youssef, heb ik moeten overslaan. Het eten zag er heerlijk uit en rook fantastisch, maar ik durfde het niet aan.

Na een ruime pauze, omdat wij de hiking van anderhalf uur niet wilden doen, reden we door naar de Agafaywoestijn. Feitelijk is dit geen woestijn, maar wel een erg dorre vlakte. Ze proberen hier (modernere) activiteiten te organiseren, zoals paragliden, Quad rijden en met een jetski over een stuwmeer racen. Je kunt er iets van vinden, maar de mensen daar willen natuurlijk ook graag een beter bestaan.

Ons laatste programmaonderdeel vond plaats bij een kamelenhouder. Het ritje van zo’n vijf minuten op een kameel hebben we geskipt, maar we hebben er wel lekker in de schaduw theegedronken. Er was op die plaats ook een zwembad. Echt heel decadent zo midden in de woestijn. Ik had geen zwemkleding bij me, maar zou het anders ook te gênant gevonden hebben daar een koele duik te nemen. 

Moe, maar voldaan keerden we tegen vijven terug in Marrakech!