Op weg naar Palermo

Op weg naar Palermo

Donderdagmorgen verlieten we het B&B hotel in Trapani. Onze gevoelens hierover waren gemengd. De kamer was mooi groot, maar het slot functioneerde af en toe niet goed, waardoor we eerst een andere toegangscode kregen en toen die ook niet werkte uiteindelijk met het ‘algemene’ kaartje van de receptioniste naar binnen konden. Verder was het meer een jeugdhotel. Diverse schoolklassen zaten ook in dit hotel. Gelukkig gedroegen ze zich erg rustig, zodat wij op de bovenste verdieping absoluut geen last van hen hebben gehad.

We hadden voor een secundaire weg naar Palermo gekozen en die bleek erg mooi. Deze ging deels langs de kust en deels door een wat bergachtiger gebied en deed mij meer aan Griekenland dan aan Italië denken. Op een gegeven moment kwamen we zelfs langs marmergroeven. Ik dacht dat in Italië alleen bij Carrara marmer gedolven werd, maar op Sicilië gebeurt dat dus blijkbaar ook. Het marmer wordt Perlato genoemd en is beige van kleur met lichte aderen in crème en goud. 
Onderweg hebben we - eigenlijk in de middle of nowhere - koffiegedronken bij een tentje, waar wij met bijna Griekse (!) gastvrijheid ontvangen werden. We kregen meteen een heerlijk ‘gebakje’ aangeboden, dat we overigens toch wel zelf moesten betalen!

Tegen twaalven kwamen we in het chaotische verkeer van Palermo terecht. Palermo telt dan ook bijna 800.000 inwoners.
De stad maakte op ons niet meteen een prettige indruk: heel druk, veel herrie en overal heel veel troep op de straten.
Ons hotel ligt aan de drukke Via Roma op nummer 111. Ik ging me daar melden om te informeren waar we de auto konden parkeren. Dat bleek op een zeer rommelig terrein,  een paar minuten rijden van het hotel vandaan. Daar stonden al heel veel auto’s dwars door elkaar heen. De receptioniste had van tevoren gebeld of er wel plek was en die was er inderdaad, al moet je niet vragen hoe. Door de stuurmanskunst van Gerrit kon de auto ergens ‘tussengepropt’ worden. Het is overigens maar de vraag hoe we de auto zaterdag weer zullen aantreffen 😂

Het hotel bevalt ons zeer matig en de kamer is klein en ongezellig. Ook het weer werkt niet zo heel erg mee om ons geluksgevoel  in Palermo te versterken. ’s Middags vielen er een paar pittige buien, waarvan sommige met onweer en hagel. We moesten dus enigszins tussen de buien door laveren om min of meer droog van A naar B te komen.
We hebben op deze wat ‘omslachtige’ manier toch nog de kathedraal en de catacomben van de Cappucini kunnen bezoeken.
De kathedraal dateert uit 1185 (!) en is zeer indrukwekkend en bijzonder door zijn omvang en diverse bouwstijlen.
De catacomben zijn wereldberoemd, omdat dit de enige plek ter wereld is waar mensen op deze wijze hun laatste rustplaats hebben gevonden. Staande in nissen, liggend op smalle randjes en in – soms open – kisten. Alle lichamen zijn gekleed en redelijk tot goed geconserveerd. Het geheel maakt een wat macabere indruk, waarbij ik me vooral een voyeur voelde.

Al met al was het een dag met veel wisselende emoties!