Mechelen

Mechelen

Toen het duidelijk was wanneer Gerrit geopereerd zou worden, besloten we nog een paar dagen weg te gaan. De keuze viel op Mechelen, waar we een aardig hotel (met zwembad!) aan de Vismarkt vonden. Dit bleek een uitstekende plek: tegenover de parkeergarage, midden in het centrum en aan de oever van de Dijle.

Via een mooie route kwamen we dinsdag tegen enen in Mechelen aan. Onze kamer was al klaar, zodat we meteen onze koffertjes boven konden brengen. We hadden een fraaie kamer in deze voormalige Visfabriek toebedeeld gekregen. Bij de verbouwing had men hier en daar nog restanten van deze fabriek laten zitten en toen ik met de trap naar beneden ging, kreeg ik een sterke vislucht in mijn neus. Dat laatste zal echter wel suggestie geweest zijn!

Op een zonnig terras langs de Dijle hebben we een bijzondere lunch gebruikt. Je zou deze het beste kunnen typeren als ‘Turkse tapas’. Erg lekker! Om nog even te kunnen genieten van het warme septemberzonnetje hebben we een rondvaart over de Dijle gemaakt. We zaten in een open fluisterboot die notabene in Giethoorn gebouwd bleek te zijn!

Wij vinden het altijd erg leuk om een stad vanaf het water te bekijken en ook in Mechelen bood dat weer veel verrassingen. Fraaie geveltjes, heel erg veel kloosters (die uiteraard doorgaans een andere bestemming hebben gekregen) en zelfs een soort theekoepeltje, zoals je die langs de Utrechtse Vecht veel kan aantreffen.
Het was een geslaagde tocht. Vlak voor het einde kregen we overigens nog met een enorme hoosbui te maken, maar ‘gezellig samen onder moeders paraplu’ mocht dat de pret niet drukken.
’s Avonds hebben we in bioscoop Lumière de film “The Salt Path” (2024) gezien. Ik had het boek al een tijd geleden gelezen. De prachtige opnames van de ruige natuur aan de Engelse zuidwestkust voegden echter zeker wat toe aan het toch al indrukwekkende verhaal.

Woensdag wilden we de stad verder gaan verkennen. Gerrit had een rondwandeling uitgestippeld, waarin een aantal kerken en een museum voorkwamen. We moesten deze route echter aanpassen, want de kerken bleken pas vanaf 13.00 uur te bezichtigen te zijn. Dus hebben we eerst het Hof van Busleyden bezocht. Dit museum is gehuisvest in een schitterend oud Renaissancehuis, waar Hiëronymus van Busleyden jaren gewoond heeft. Dit ‘kasteel’ stond ongeveer om de hoek van het tevens zeer imposante huis van Margareta van Oostenrijk. Deze twee personen zijn erg belangrijk geweest voor de bloei van Mechelen! Bovendien kreeg je sowieso een goed beeld van de Bourgondische Nederlanden. Onze Karel de Stoute, naar wie een restaurant in Gorinchem genoemd is (De Stoute Karel), was de neef van Margareta en de laatste Bourgondiër. 

Mechelen telt zeven kerken en één kathedraal, waarvan er vier in gotische en vier in barokke bouwstijl zijn opgetrokken.
Wij hebben de imposante Sint-Romboutskathedraal met een altaarstuk van Lucas Faydherbe bewonderd. In de kerk was zelfs de moderne tijd doorgedrongen, want er was o.a. een grappig filmpje met een gesprek tussen Rubens en Faydherbe te zien. Uiteraard zijn we ook de kerk, waar een drieluik van Rubens boven het altaar hangt, binnengegaan. Deze barokke Sint-Janskerk is zeker de moeite waard om te bezoeken.
Daarna zijn we de Sint-Pieter en Paulkerk in geweest, waarbij vooral de donkere barokke preekstoel erg opviel. Verder was er ook daar - zoals helaas in de meeste Mechelse kerken - veel achterstallig onderhoud.
Tenslotte hebben we nog de Sint -Katelijnekerk bezocht, maar dit was meer bedoeld als een indirect eerbetoon aan mijn dochter Catelijne die haar naam overigens aan de vrouw van Tijl Uilenspiegel te danken heeft.

Donderdag heb ik ‘s morgens eerst mijn baantjes in het kleine zwembad van het hotel gezwommen. Ik was daar gelukkig helemaal alleen. Echt luxe!
Na het ontbijt zijn we naar de Kazerne Dossin gewandeld. Het is de naam van een museum over de Holocaust. Het museum biedt een eerlijke, objectieve weergave van de houding van België in WOII. Een aantal burgemeesters, waaronder die van Brussel, heeft gepoogd de joden en Roma te helpen. Anderen, zoals de burgemeester van Antwerpen, heulden met de Duitsers. Uiteindelijk heeft ongeveer de helft van het aantal Belgische joden het kamp of de onderduik overleefd (25.000). Dit is beduidend meer dan in Nederland het geval was. Bij ons zijn er slechts 5000/5500 van de 60.000 weggevoerde joden teruggekomen.
We vonden het een indrukwekkend, maar  ook behoorlijk deprimerend museum, te meer daar de situatie anno 2025 erg vergelijkbaar is met die van toen. De intolerantie ten aanzien van minderheden in deze tijd werd in de teksten bij de foto’s e.d. trouwens ook nadrukkelijk gesuggereerd. Heel beangstigend!

We zijn vanmiddag rond half vier weer in Gorinchem gearriveerd. Het was fijn nog even in zo’n mooie Vlaamse stad te kunnen ontspannen. Morgen moeten we ons om 6.45 uur melden in het Beatrixziekenhuis en zal de knieoperatie van Gerrit - eindelijk! - plaatsvinden. Spannend!